افراد لاغر با نمایه‌ی بدنی نرمال و وضعیت متابولیکی ناسالم در معرض خطرات قلبی هستند
7 اوت 2017- آیا لاغری لزوماً نشانه‌ای از سلامت است؟ این سوالی است که محققان بیمارستان دانشگاه Tübingenو محققان مرکز دیابت هلمهولتز در مونیخ تلاش کردند تا به آن پاسخ دهند.تحقیقات جدید نشان می‌دهد فنوتیپ"متابولیکی ناسالم" که در جمعیت غیر چاق دیده می‌شود، خطر ابتلا به بیماریهایی مانند بیماری قلبی، سکته ودیابت نوع 2 را افزایش می‌دهد
فنوتیپ "متابولیسم ناسالم" در20 درصد از بزرگسالانی با وزن نرمال مشاهده می‌شود و به مجموعه‌ای از عواملی اطلاق می‌گردد که به صورت جداگانه و ترکیبی خطر بیماریهای کاردیومتابولیکی را افزایش می‌دهند. این عوامل شامل عواملی مانند توزیع چربی بدن و چربی احشایی و همچنین چربیهای غیرطبیعی خون، قندخون غیرطبیعی، عدم تحمل گلوکز، اختلال در عملکرد میتوکندریها و اختلال در انسولین است.
بسیاری از این پارامترها با ویژگی‌های سندرم متابولیک مشترک هستند. در این مطالعه محققان در واقع متابولیک ناسالم را داشتن کمتر از 2 پارامتر از پارامترهای سندرم متابولیک تعریف کردند.
آخرین تحقیقات نشان داده است که خطر مشکلات قلبی و یا مرگ در افرادی با وزن نرمال اما متابولیسم ناسالم بر اساس این استانداردها، بیش از 3 برابر افزایش می‌یابد. در برخی موارد، این خطر حتی از خطری که افراد چاق با متابولیسم سالم را تهدید می‌کند، بیشتر است.
در افرادی با فنوتیپ چاق اما متابولیسم سالم، خطر مرگ به همه‌ی علل و وقایع قلبی در حد متوسط است(25 درصد) درحالیکه این خطر برای افرادی با فنوتیپ لاغر با متابولیک ناسالم، بسیار بالاتر می باشد(300 درصد).
محققان بر اساس مطالعات قبلی می‌دانستند که افرادی با شاخص توده‌ی بدنی نزدیک به نرمال- بر اساس تعریف سازمان بهداشت جهانی بین 18.5 تا 25 کیلوگرم بر متر مربع- با کمترین خطر مرگ به همه‌ی دلایل روبرو هستند. اما آیا این موضوع برای همه‌ی افراد صادق است؟ در سالهای اخیر، یک تیم تحقیقاتی از موسسه‌ی تحقیقات بهداشتی کاربردی در دانشگاه بیرمنگام دریافتند که خطر ابتلا به بیماریهای قلبی و متابولیکی و مرگ و میر در میان افرادی با BMI نرمال می‌تواند بسیار متفاوت باشد. بر اساس آنالیز داده‌های 981 فرد شرکت کننده، محققان آلمانی دریافتند که 18 درصد از افراد لاغر از نظر متابولیکی ناسالم هستند.
از همه‌ی عوامل بررسی شده می‌توان به توده‌ی چربی بدنی، تجمع چربی در کبد، حساسیت به انسولین، ضخامت شریانها و تناسب اندام، کاهش انباشت چربی زیر پوستی در ناحیه‌ی پائینی بدن افرادی با BMIنرمال، اشاره کرد که آنها را در معرض خطر بیشتری قرار می‌دهد.
این بدان معناست که تجمع مقادیر زیادی چربی بخصوص در ناحیه‌ی شکمی می‌تواند وضعیت قلبی عروقی فرد را بدتر کند و بنابراین ممکن است نشانگر خطر بیشتری نسبت به BMI یا اندازه‌ی دور کمر باشد. در مقابل در افراد چاق، "بیماری کبد چرب غیر الکلی" و "افزایش توده‌ی چربی شکمی" دو فاکتور اصلی تعیین کننده ی خطرات کاردیومتابولیکی هستند. بر اساس این یافته‌ها، تشخیص زود هنگام بیماریهای متابولیکی در افراد لاغر با تمرکز بر اختلال در ذخیره‌ی چربی در ناحیه‌ی پائینی بدن می‌تواند به کاهش این خطرات کمک کند.
منبع:
www.diabetes.co.uk/news/2017/aug/scientists-speak-out-about-metabolically-unhealthy-bmi-and-heart-risks-97580726.html